(H)erken je eigen spiritualiteit

Ons fysiek lichaam is letterlijk vertaald een “vlees-hemd”. Dat suggereert dat er meerdere lichamen zijn en dat is zeer zeker zo. Wie aan meditatie doet komt in situaties terecht waarbij de waarneming van het lichaam volledig wegvalt. Je voelt en ziet je lichaam niet meer. Toch ben je hier nog! Veel wetenschappers praten dan over een bewustzijn dat uit de hersenen voortkomt en er voor zorgt dat je jezelf in die momenten nog ziet, helder kan denken en zelfs van alles kan zien. Persoonlijk kan ik niets met deze visie. Alles wat bestaat, zichtbaar en onzichtbaar , is voor mij bewustzijn. Bewustzijn is voor mij niet toe te wijzen aan een object of willekeurig welke plaats.

Ga zelf maar eens zitten op een stoel, adem uit via je benen en voeten in de aarde, neem tijd om tot rust te komen met de ogen gesloten. En stel jezelf met herhaalde tussenpozen de vraag; ” Wie ben ik?”. Ontdek voor jezelf wat er in je gebeurt. Deze oefening kan je helpen te begrijpen waar ik nu over schrijf. Je krijgt op die momenten een blik in een andere werkelijkheid.  

Mijn visie op dit leven is dat we spirituele wezens zijn die ‘gevangen’ zijn in een lichaam. Het lichaam vertraagt ons en zorgt er voor dat we veelal van idee tot werkelijkheid ontdekken dat er tijd bestaat die tussen ons idee en de realisatie ervan staat. Maar als we met meditatie ons lichaam tot rust brengen opent zich een andere wereld. Er is iets ongrijpbaars in en om ons heen waarin we moeiteloos kunnen verdwijnen. Wat ik bedoel is makkelijk te begrijpen omdat we allemaal geregeld met onze gedachten wegdrijven van het aardse en opeens geweldige fantasieën hebben.  We kunnen soms ongemerkt minutenlang in die toestand verblijven. Is dat ‘nep’ of is dat wat daar gebeurt net zo echt als wat wij het echte leven noemen? Die vraag kun je zelf blijven stellen en daarmee ontdek je dat we heel andere dimensies in ons verborgen hebben. Om het begrijpelijker te maken gebruikte ik recentelijk het voorbeeld van een geliefde die op een ander continent woont. We kunnen op momenten voelen dat we intens en echt met elkaar verbonden zijn. Is dat fictie of is dat net zo echt als wat wij het leven noemen?

Ik nodig iedereen die met toxische relaties te maken heeft te kijken of er misschien zingeving te ontdekken is in wat je overkomt. Kan het zijn dat wat we hier meemaken in een andere dimensie zo bedoeld is om ons te laten zien dat onze beperkte visie over ons eigen leven hebben? Zou het zo kunnen zijn dat jij en de ander in een dans terecht zijn gekomen die tot doel heeft beiden iets te leren? Durf je heel intens in die dans te gaan, alles te voelen wat er in je opkomt, elke gedachte toe te staan die je plaagt? Ben je bereid echt kwaad te zijn? En kun je tijdens de dans ontdekken waarom jij meebeweegt en hoe je beweegt? Moet je mee blijven doen of is het je gegeven of gegund de dansvloer te verlaten of het danspaleis uit te gaan? Wie of wat maakt dat jij je laat vangen in een destructieve spiraal? Is er een schuld in te lossen?  Is de dans echt of een illusie? Vind je het wellicht prettig om mee te blijven dansen?

Voor mij is het leven een tijdelijke periode waarin ik mag leren.  Er is iets dat mij doordrenkt en mij uitnodigt te ontdekken dat ieder moment waarop ik diep geraakt wordt en verstrikt raak iets groters mij uitnodigt te ontdekken dat ik in volledige vrijheid mag leven. Dat spirituele aspect van mijn leven geeft ruimte aan ervaringen, begrijpt de beproevingen die ik moet doorstaan en berijpt dat wijzen naar de ander omgezet moet en mag worden in de richting van mijzelf. Ik raakte zelf in de toxische situatie verzeild en zeil er ook zelf weer uit als ik er aan toe ben.


Aandacht voor familiepatronen

Of het om jezelf in een toxische relatie gaat of om een van je kinderen, er zit een boodschap verborgen in de gebeurtenissen die jou treffen.  Hoewel we hopen dat het niet gebeurt of simpelweg de waarneming wegdrukken naar ons onderbewuste is er in veel gevallen sprake van een zich herhalend patroon. De familie waaruit jij komt, en dan moet je veelal meerdere generaties terugkijken , kent zich herhalende patronen.  Het is makkelijk voorstelbaar dat het milieu waarin jij opgroeide reactiepatronen kent die jij op jonge leeftijd zo vaak ziet en meemaakt dat je dezelfde reactiepatronen meeneemt in jouw leven. Even goed is het mogelijk dat jouw eigen scherpe waarneming dat die patronen niet fijn zijn jou (on)bewust doen besluiten het over een heel andere boeg in je leven te gooien. 

Als je ziet dat jouw kind zich ongelooflijk aanpast aan de destructieve partner en geen gezonde grenzen stelt aan het gedrag van die partner zul je als ouder voor de spiegel moeten gaan staan. Zet jouw kind een patroon van de vader of de moeder voort? Voelde jij jezelf vroeger ook niet gezien of gehoord en begrijp je dat jouw kind in de aandacht-valkuil van de destructieve partner valt? Zie je in het onderdanig dienende gedrag van je zoon of dochter iets terug van jezelf? Heb je de hoog-sensitieve kant van jezelf kunnen zien en je kind daarover inzichten over kunnen meegeven? Herken je een patroon dat ouders de kinderen niet los kunnen laten? Waren jouw ouders wellicht ook over-beschermend en voorkwamen ze daarmee dat je van je eigen ervaringen mocht leren? Ken je zelf gezonde grenzen of laat je veel te veel toe in je leven? 

Deze vragen zijn niet bedoeld om ‘de schuld’ bij jou als ouder te leggen. Wat ik er mee wil aangeven is dat de relatie van jouw kind jou een spiegel voor houdt. Het leerproces van je kind kan zo als een katalysator functioneren voor je eigen leven. Het innerlijk werk dat je kind aan zou moeten gaan toont jou de weg naar heel-wording in jezelf. Door niet te blijven hangen in verdriet en kwaadheid maar juist zelf naar binnen te keren leer je als ouder te doorgronden wat je kind door zal maken in de toekomst. Bovendien is het niet uit te sluiten dat jouw eigen innerlijk werk in het familie systeem waar jouw kind ook nog mee verbonden is zijn uitwerking zal hebben op de relatie van jouw zoon/dochter. Wie bekend is met het verbreken van familiebanden weet dat eigen innerlijk werk en het oplossen van eigen patronen directe werking heeft op alles en iedereen die met jou zelf verbonden is.

De intentie van mijn boodschap is er een van hoop.  Sta jezelf ook toe om met een positieve blik naar de destructieve relatie te kijken omdat het jou kan helpen je eigen donkere stukken in het licht te stellen. 

De ultieme leegte

Toegeven aan de verleidingen van deze wereld is onze grootste valkuil. Wie zich alleen bezig houdt met ‘leuke’ dingen en vermaak en geen echte ontmoetingen met anderen heeft waarin je je diepste zielenroerselen kan delen blijft altijd hongerig naar nieuwe ervaringen. Er is voor deze mens geen rustpunt in zichzelf te vinden. Alleen de prikkeling van de zintuigen geeft die mens het idee te leven. 

Ontsnappen aan zo’n leeg leven is niet makkelijk. De telefoon en alle apps daarop zijn ontworpen om ons zo lang en veel mogelijk te vangen in de virtuele ruimte. We kennen allemaal de ervaring dat we uren op het internet aan het surfen waren en daarna een suf en verdoofd gevoel hebben. We zijn in die momenten volledig losgekoppeld geweest van ons lichaam. We waren letterlijk in ons hoofd, we waren ons hoofd. 

Ik wens eenieder toe dat de zingevingsvraag zich opdringt en je bereid bent in jezelf te zoeken naar iets dat waardevoller blijkt te zijn dan al die oppervlakkige ervaringen. Wie dat pad gaat vindt de parel in zijn hart en wil het goede doen en ervaren. Sommigen noemen het de Liefde met de grote L (Liefde) die we niet mogen verwarren met de oppervlakkige betekenis die in veel liedjes bezongen wordt en in gedachteloze ‘ ik houd van jou’ zinnetjes gevangen is.

De Liefde vinden is een groot goed. Op dat punt aangekomen wil je het goede voor iedereen om je heen omdat je weet dat alles en iedereen met elkaar verbonden is. 

Nu keer ik terug naar de narcist c.q. psychopaat. Deze mensen zijn uitsluitend met de buitenwereld bezig en denken dat alles in die wereld hun het ultieme geluk bezorgt. Niet gek dat die mensen bezig zijn steeds meer in die buitenwereld te vergaren. Bezit van goederen en partners zijn voor hun objecten van geluk. Helaas kunnen zij op geen enkele wijze maar bevroeden dat er een innerlijke weg bestaat. En als redder of helper denken dat je die mensen de weg kunt wijzen is een grove misvatting.

Die ultieme leegte van binnen functioneert als een stofzuiger. Alles wat jij er in stopt verdwijnt in het eeuwige niets. Hoe veel je ook van jezelf geeft, en wat je uiteindelijke uitput, het is nooit genoeg en het zal nooit iets veranderen aan de situatie tussen jou en de gestoorde partner.  Als je dat weet begrijp je dat je moet stoppen met geven en ook moet stoppen met diepgaande conversaties in de hoop die ander te vinden of te raken. 

Egoistisch c.q. egocentrisch maar geen narcist

Soms heb je een verhaal dat net weer een andere kant opgaat.  Hoewel er vermoedens bestonden over het feit dat de partner een narcist zou kunnen zijn kwam dat in het gesprek dat ik voerde toch niet echt naar boven. De partner was buitengewoon egocentrisch en egoistisch, had vrijwel nooit oog voor de behoeften van de partner, maar voldeed niet aan een aantal criteria die bij narcisme wel een rol spelen. Zo deed de partner geen moeite om zijn vrouw te isoleren van de familie of vrienden. Bovendien was er ook geen ziekelijke neiging om controle te krijgen over alle communicatie middels social media. En dat zijn toch echt kenmerken die bij een narcist vrijwel altijd aanwezig zijn.

Niettemin kan ook hier gesproken worden van een destructieve relatie. De egocentrische partner heeft namelijk geen oog voor de behoeften van de ander, kan zonder gevoel zeer denigrerende opmerkingen maken en breekt stapje voor stapje het zelfvertrouwen van de ander af. 

Ook hier komt een partner na beeindiging van de relatie een aantal uitdagingen tegen. Ook in dit geval moet immers het zelfvertrouwen weer herwonnen worden.  

Mark Rutte, laatste post over hem

In twee eerdere bijdragen nam ik het gedrag van onze premier onder de loep. Nu de tijd voortschrijdt zien we steeds duidelijker dat zijn gedrag/houding tot grote spanningen in de partij leidt. Maar hoe luid het tegengeluid ook klinkt de premier geeft geen krimp en is er nog steeds van overtuigd dat hij alles naar behoren aanstuurt en alle problemen zal oplossen. De kloof tussen zijn eigen perceptie en wat er binnen de regionale geledingen speelt neemt groteske vormen aan. De partij versplintert wellicht maar Mark Rutte kleeft het niet aan. Hij gaf een tijd geleden aan dat mensen die het beleid niet zint dan hun conclusies moeten trekken.  Als reactie op de dreigende armoede door torenhoge rekeningen zegt hij dat deze mensen tijdig aan de bel moeten trekken bij de Gemeenten. Dit is een excellent voorbeeld van zijn houding t.o.v. deze problematiek.  Het betreft hier een koel en technisch antwoord op een probleem dat emotionele en ingrijpende consequenties heeft voor individuele mensen. Bovendien is het een hol antwoord. De gemeenten kunnen nu al niet adequaat reageren op de toevloed van mensen met betalingsproblemen en kunnen zeker niet een oplossing bieden in termen van geld. Rutte geeft ook hier weer blijk van een respons die niets oplost. Wie naar de talrijke voorbeelden uit de afgelopen jaren kijkt ziet een premier die los leeft van alles en iedereen. Binnen de partij blijkt geen ruimte te zijn voor debat en kritiek. De partij breekt waarschijnlijk uiteen en de premier vindt zichzelf (en./of het regeerakkoord) belangrijker dan de partij. Zulk gedrag past uitstekend bij het profiel van de mensen waarover ik op deze site schrijf. Wie het niet wil of kan zien lijdt m.i. aan cognitieve dissonantie.  Je ziet het wel maar wil het niet geloven omdat het niet in je wereldbeeld past  Het is tijd om te herijken volgens mij.

Het kind in de destructieve relatie confronteert de ouder met zijn/haar demonen

Jouw kind waar jij met opoffering, betrokkenheid, passie en liefde je tijd in stak is verzeild geraakt in een destructieve relatie. Jij als ouder raakt je kind kwijt. Dat doet ongelooflijk pijn. 

Dat verlies komt geleidelijk tot stand omdat jouw kind volstrekt gebrainwasht wordt door zijn/haar partner. Stapsgewijs vindt isolatie van de omgeving plaats en raak je het contact veelal volledig kwijt.

De strijd die dat oproept in jou als ouder is ongekend. Je begrijpt het niet en je herkent je kind niet meer, 

Met alles wat je in je hebt wil je koste wat kost de relatie behouden. Hoe gruwelijk de communicatie ook verloopt , je blijft hopen op betere tijden en het wakker worden van je kind.

De realiteit is dat je een ander proces in moet gaan als ouder. Wie is je kind? Wat mag je van haar/hem verwachten nadat ze het huis uit zijn? Wie ben jij als ouder als het kind steeds minder contact zoekt? Alle ideeën die je ooit had omtrent het ouderschap, grootouder zijn en redelijkheid raken volstrekt uit beeld. De rol die je had als ouder verdwijnt. Alle vooroordelen die jij en de maatschappij hebben over de relatie ouder/kind komen niet uit.

Jouw ouder-ego biedt geen enkele houvast meer. Het wordt hardhandig kapot geslagen door de houding van je kind. Je zult de demon in je zelf recht in het gezicht moeten kijken. Wie ben ik? Waar sta ik voor? Waar ontleen ik mijn kracht in dit bestaan aan? Wat geeft betekenis aan mij nu ik ouder wordt zonder die relatie met mijn kind? Het zijn wezenlijke vragen die je aan moet gaan als ouder. Je wordt gedwongen je leven zonder dat ideale kind en/of kleinkind te gaan leven? Welke leegte ontstaat daardoor? 




Ademhaling als weg naar herstel

Iedereen die in aanraking is (geweest) met een destructieve partner , zowel de partner zelf als ouders, lijdt. Bestaande inzichten over jezelf en anderen staan onder druk. Je wordt gedwongen een verhouding tot je ‘zelf’ en de destructieve partner te vinden.

Psychologisch gezien kom je vrijwel altijd in de knel. Je denken raakt verstoord en van ‘s-ochtends vroeg tot in de slaap ben je bezig met wat er allemaal met je en om je heen gebeurt.

Dat ademhaling een weg naar eigen genezing en rust kan zijn ondervind ik dagelijks door de oefeningen die ik zelf doe. Het is een weg waarin je uit je hoofd in je midden uitkomt en helder gaat zien. Bij dagelijks oefenen ontvouwt zich een nieuwe kijk op jezelf, je kind die in een destructieve relatie gevangen is en op de destructieve partner.  Het is een weg van genezing van jezelf die je weer terug plaatst op de neutrale plek tussen hemel en aarde.

Ik geef 1 op 1 geleide meditaties waarbij je liggend of zittend steeds bewuster en dieper in je lichaam leert te komen. Je onderzoekt tijdens die bijeenkomsten waar spanningen zich ophopen en leert deze steeds beter los te laten.

We hebben het hier niet over een ‘quick fix’ maar een houding waarin je bereid bent dagelijks op onderzoek uit te gaan in je eigen lichaam en stap voor stap je eigen onbegrensdheid ontdekt. 

 

 

Toeval of bewuste strategie. Begrijp de geest van de psychopaat en zie wat er op wereldschaal gebeurt.

Wat ik leerde inzien in de tijd dat ik in zeer direct contact met een psychopate stond was dat ze openlijk communiceren met je over de meest verdorven dingen die ze nastreven. Maar ze brengen het op een manier dat de omgeving het niet ziet of hoort. Ik heb zeer veel situaties meegemaakt waarvan achteraf bleek dat de psychopate het echt in praktijk bracht. Maar omdat iedereen in haar omgeving het als ‘toeval zag’ en zei dat het haar altijd overkwam (hoe kan dat toch?) begreep ik dat de geest zo verwrongen is dat ze inderdaad echt in de loop van diverse gesprekken loslaten wat ze van plan zijn. En de psychopate kan alle zaken als “dat overkomt mij weer” verkopen aan haar omgeving. Het oprecht niet weten dat er psychopaten rond lopen en deze louter destructieve gedachten hebben is voor de meeste mensen vele bruggen te ver. Ik kan u verzekeren dat ze in groten getale om u heen bewegen. Er lopen er meer vrij rond dan u zelf denkt. 

Wie nu op wereldschaal kijkt ziet m.n. nu (mei 2022) iets zeer opmerkelijks gebeuren. In 2021 wordt er een simulatie uitgevoerd omtrent een apenvirus dat zich in mei 2022 (nu dus) zou openbaren en voor problemen zou zorgen.  (link)

Wie denkt dat ik spoken zie zou ik willen wijzen op een docu waarin veel toevallige zaken bij nader inzien niet zo toevallig zijn. Paul Schreyer maakte een zeer interessante docu over de virus simulatie games en biedt een veel bredere context aan. (Link) Hij nodigt ons uit kritisch te kijken naar wat we zien. 

Wie zich verdiept in de schaduwzijden van de  big pharma (luister naar een interview met Dick Bijl)  en  de huidige directeur van de WHO (link) komt in nare verhalen terecht. Bovendien raad ik u aan naar de GAVI te kijken en te constateren dat de missie van deze NGO wel heel erg past in het huidige tijdsgewricht en zij een status van onschendbaarheid in Zwitserland heeft. (link)

Ik spreek me hier uit en ben niet bang voor de reactie van mijn lezers. We zien op wereldschaal machinaties die typerend zijn voor mensen c.q. organisaties die een agenda hanteren die meer lijkt op die van een psychopaat dan van een gezond iemand. 

Marc Rutte, nog maar eens over schrijven

De minister president had een oud mobieltje. Daarop pasten maar weinig sms-jes. Dus wiste hij ze en stuurde de van belang zijnde berichtjes door voor de archieven.

Wie naïef is slikt dit verhaal. Ik neig er naar dit gedrag te plaatsen in de hoek van een sociopaat. Een totaal ongeloofwaardig verhaal verkopen onder de noemer van een oud mobieltje. Hilarisch natuurlijk. Wie minister president is weet wat de regels zijn en houdt zich daar aan.   Bovendien weten we dat hij meerdere telefoons naast elkaar gebruikt. Toevallig wordt die met de minste opslagruimte voor de sms-jes gebruikt (raar…nee dus….dat is een keuze die hij bewust maakt). 

Het is raadzaam voor eenieder die naar deze man kijkt en luistert te begrijpen dat hij consequent liegt en de leugens een steeds groteskere vorm aannemen. Dat voorspelde ik al in een eerder bericht (link). Als je geen grens stelt aan dat gedrag (en dat gebeurde rondom de affaire ‘functie elders”  niet) zal je steeds ongeloofwaardigere verhalen te horen krijgen. Bovendien weet hij in het kamerdebat de zaak te keren door de kamerleden te betichten van een valse insteek. (soit!)

Mensen zoals Rutte interesseert het geen sier dat hiermee het vertrouwen in de politiek naar een nog groter dieptepunt zakt. Hij zit er voor zichzelf. Niet voor u en mij.