De grote dreiging van , het dreigen met, en het uiten van oorlog(staal) is een van de meest krankzinnige aspecten van het huidige tijdsgewricht. Als kind van ouders die de tweede oorlog bewust meemaakten en in het verzet actief waren dan wel ondergedoken waren heb ik de gruwelijkheden en de traumatische uitwerking op het leven na die periode bewust meegemaakt.
Wat de huidige politici beweegt om zo lichtzinnig over zoiets ingrijpends te praten weet ik niet. Er zijn talloze belangen in het geding en daar heb ik geen zicht op. We moeten van onderop druk gaan uitoefenen en als ouders een standpunt innemen om duidelijk te maken dat dit niet onze oorlog is en zeker niet van onze kinderen.
Het is ronduit bizar te noemen dat de ervaringen van buurtbemiddeling waarin ik actief ben duidelijk maken dat praten altijd een weg effent. Hoe vervelend een conflict ook is, het kan uiteindelijk alleen maar eindigen door uitgestoken handen en vooral ook begrip van de wederzijdse belangen.
Onze politici weigeren te praten met de andere partij en ik vermoed dat dit vooral ook een kwestie van groepsdruk is maar ook onmacht. Blijkbaar is geen van hen in staat de grens over te steken en de ander aan te kijken.
Ik ben een fan van www.stopdeoorlogskoorts.nl