Als ik een ding leerde in mijn leven dan is het dat kosten en baten bij veranderingen onvoorspelbaar zijn. Ik vatte dat voor mijzelf samen in één zin: “ Geen interventie zonder consequentie”, makkelijk te onthouden en een waarschuwing voor mijzelf alert te zijn in mijn waarneming. De tijdschaal waarop de veranderingen zich kunnen manifesteren kunnen enorm variëren en vereisen scherpte.
Een tweede lering die ik uit dit leven trok, en dat is begrijpelijk als je het voorgaande las, is dat alles met elkaar verweven is. Hoe weten we vaak niet maar dat het een feit is kan je ontdekken als je je leven lang met mensen praat en hun individuele pad deels leert te begrijpen, als je leest over de complexe verwevenheid van het ondergrondse leven met het bovengrondse leven in eco-systemen of naar sociale interacties tussen groepen mensen kijkt waarbij oud zeer pas op een lange tijdschaal tot erupties van geweld kunnen leiden.
Op grond van bovenstaande inzichten is het voor mij glashelder dat iedere ingreep die we doen in een complex systeem dat in een dynamisch evenwicht is, tijdelijk of wellicht permanent in een andere staat van zijn wordt gebracht. Wie daar een ‘gevoel’ bij wil krijgen moet wellicht het gehele interview met Pieter Borger bij Blackbox.tv bekijken. Ons innerlijk systeem, ik probeer het in mijn eigen woorden om te zetten, kan op grond van de situatie (omgeving) of anderen ingrepen zichzelf reorganiseren. Dezelfde bouwstenen zijn nog steeds aanwezig maar gaan andere programma’s draaien. Zoals Borger het zelf verwoordt; “ dezelfde mensen zijn in een ruimte aanwezig maar door ze andere plaatsen in het geheel te geven ontstaan er heel andere gesprekken en dynamieken”.
Pas sinds een jaar of 4 buig ik mij, begrijpelijk omdat covid het wereldtoneel betrad, over het verhaal van vaccinaties. Ik ben geen deskundige maar lees graag verhalen van diverse deskundigen en probeer er voor mijzelf een weg in te vinden. Een in het oog springende aspect is voor mij dat louter kijkend naar influenza en covid er met een schijnbaar speels gemakt talloze spuiten in mensen worden gezet. De analogie tussen spier die je moet trainen of een afweersysteem dat je scherp moet houden lijkt logisch maar roept evenveel vragen op. Bij het zetten van spuiten injecteer je meer dan eens per jaar een cocktail aan stoffen in het lichaam, een ongekende mix voor wie de litteratuur bestudeert (zoek naar adjuvanten en u weet waar ik op doel). Is het logisch aan te nemen dat deze stoffen geen bijwerkingen veroorzaken? Maar goed, dat is niet waar ik naar toe wil met mijn verhaaltje.
Het is voor mij onvoorstelbaar dat we met de vaccinaties geen evenwichten verstoren. Dat is te mooi om waar te zijn. Toch is het precies daar waar het om draait in de bevindingen van de Deense professor Christine Stabell Benn. Jarenlang onderzoek met collega’s in West Afrika, en later ook op andere plaatsen herhaald, maakt duidelijk dat vaccins effectief kunnen gezien het doel waarvoor ze ingezet worden. En soms kunnen ze positieve , “onverwachte” volgens star denkende wetenschappers, effecten hebben op de totale sterfte. Het voorbeeld betreft een polio vaccin dat de algehele sterfte onder jonge kinderen verminderde. Maar hier komt het, de weegschaal kan ook de andere kant op bewegen. Van een groot aantal vaccins, zo stelt Stabell Benn vast, is het effect op de totale sterfte negatief of vergroot het de gevoeligheid voor andere virussen. In Guinea-Bissau werd in de jaren 80 het DTP vaccin geïntroduceerd. Het blijkt op langere termijn het risico op sterven voor jonge kinderen met een factor 5! te vergroten.
In de praktijk voordat het mRNA covid vaccin werd geintroduceerd, gebruikte men “live” en “no-live” vaccins. In de ‘live’ vaccins is een verzwakte versie van het virus aanwezig. Dat daagt ons immuunsysteem op een veelzijdige wijze uit, zo blijkt uit haar onderzoek. Deze vaccins krijg je eenmalig toegediend. De “non-live” vaccins blijken ons systeem een eenvoudig kunstje te leren. Stabell Bell schetst het beeld van een ballenmachine op de tennisbaan die voortdurend vanuit dezelfde richting een bal met dezelfde snelheid op ons afvuurt. Komt die onverwacht uit een andere hoek dan kan ons immuunsysteem daar niet adequaat op reageren en levert het gezondheids-nadelen op wanneer het virus ons treft.
Het verbaast mij niet dat deze informatie die al jaren bekend is niet verder onderzocht wordt en het type onderzoek van Stabell Benn als ‘controversieel” bestempeld wordt. We zijn hier getuige van de wetenschap die, een bekend probleem in iedere tak van onderzoek, zijn oude paradigma’s (vaccins zijn goed) krampachtig verdedigt terwijl generiek denken, op een grotere (tijd)schaal kijken, een geheel ander beeld laat zien.
Toch wil ik ook een persoonlijke kanttekening bij dit verhaal plaatsen. Als je naar een nog groter perspectief uitzoomt zien we hier naar voren komen dat in contact komen met welk virus dan ook ons immuunsysteem uitdaagt. Wie het immuunsysteem als een niet van ons hele wezen te scheiden systeem ziet, en dus als een vitale schakel in ons ‘zijn’, begrijpt dat de virussen, die we als ‘schadelijk’ en onwenselijk beschouwen, we vaccineren wat raak tegenwoordig , niets anders zijn dan omgevingsfactoren die enerzijds de gezonde mensen sterk houden en de mensen met een zwakker systeem bedreigen. De vaccins kunnen dan , tijdelijk?, een voordeel bieden. Maar op grote schaal bekeken kunnen de lange termijn effecten daarvan zijn dat de ‘geredde’ mensen vatbaarder kunnen worden voor andere bedreigingen. Kortom, door de vaccins verleggen we het evenwicht maar is het onmogelijk een balans op te maken over het nut, denk ik .