Egoistisch c.q. egocentrisch maar geen narcist

Soms heb je een verhaal dat net weer een andere kant opgaat.  Hoewel er vermoedens bestonden over het feit dat de partner een narcist zou kunnen zijn kwam dat in het gesprek dat ik voerde toch niet echt naar boven. De partner was buitengewoon egocentrisch en egoistisch, had vrijwel nooit oog voor de behoeften van de partner, maar voldeed niet aan een aantal criteria die bij narcisme wel een rol spelen. Zo deed de partner geen moeite om zijn vrouw te isoleren van de familie of vrienden. Bovendien was er ook geen ziekelijke neiging om controle te krijgen over alle communicatie middels social media. En dat zijn toch echt kenmerken die bij een narcist vrijwel altijd aanwezig zijn.

Niettemin kan ook hier gesproken worden van een destructieve relatie. De egocentrische partner heeft namelijk geen oog voor de behoeften van de ander, kan zonder gevoel zeer denigrerende opmerkingen maken en breekt stapje voor stapje het zelfvertrouwen van de ander af. 

Ook hier komt een partner na beeindiging van de relatie een aantal uitdagingen tegen. Ook in dit geval moet immers het zelfvertrouwen weer herwonnen worden.  

Mark Rutte, laatste post over hem

In twee eerdere bijdragen nam ik het gedrag van onze premier onder de loep. Nu de tijd voortschrijdt zien we steeds duidelijker dat zijn gedrag/houding tot grote spanningen in de partij leidt. Maar hoe luid het tegengeluid ook klinkt de premier geeft geen krimp en is er nog steeds van overtuigd dat hij alles naar behoren aanstuurt en alle problemen zal oplossen. De kloof tussen zijn eigen perceptie en wat er binnen de regionale geledingen speelt neemt groteske vormen aan. De partij versplintert wellicht maar Mark Rutte kleeft het niet aan. Hij gaf een tijd geleden aan dat mensen die het beleid niet zint dan hun conclusies moeten trekken.  Als reactie op de dreigende armoede door torenhoge rekeningen zegt hij dat deze mensen tijdig aan de bel moeten trekken bij de Gemeenten. Dit is een excellent voorbeeld van zijn houding t.o.v. deze problematiek.  Het betreft hier een koel en technisch antwoord op een probleem dat emotionele en ingrijpende consequenties heeft voor individuele mensen. Bovendien is het een hol antwoord. De gemeenten kunnen nu al niet adequaat reageren op de toevloed van mensen met betalingsproblemen en kunnen zeker niet een oplossing bieden in termen van geld. Rutte geeft ook hier weer blijk van een respons die niets oplost. Wie naar de talrijke voorbeelden uit de afgelopen jaren kijkt ziet een premier die los leeft van alles en iedereen. Binnen de partij blijkt geen ruimte te zijn voor debat en kritiek. De partij breekt waarschijnlijk uiteen en de premier vindt zichzelf (en./of het regeerakkoord) belangrijker dan de partij. Zulk gedrag past uitstekend bij het profiel van de mensen waarover ik op deze site schrijf. Wie het niet wil of kan zien lijdt m.i. aan cognitieve dissonantie.  Je ziet het wel maar wil het niet geloven omdat het niet in je wereldbeeld past  Het is tijd om te herijken volgens mij.

Het kind in de destructieve relatie confronteert de ouder met zijn/haar demonen

Jouw kind waar jij met opoffering, betrokkenheid, passie en liefde je tijd in stak is verzeild geraakt in een destructieve relatie. Jij als ouder raakt je kind kwijt. Dat doet ongelooflijk pijn. 

Dat verlies komt geleidelijk tot stand omdat jouw kind volstrekt gebrainwasht wordt door zijn/haar partner. Stapsgewijs vindt isolatie van de omgeving plaats en raak je het contact veelal volledig kwijt.

De strijd die dat oproept in jou als ouder is ongekend. Je begrijpt het niet en je herkent je kind niet meer, 

Met alles wat je in je hebt wil je koste wat kost de relatie behouden. Hoe gruwelijk de communicatie ook verloopt , je blijft hopen op betere tijden en het wakker worden van je kind.

De realiteit is dat je een ander proces in moet gaan als ouder. Wie is je kind? Wat mag je van haar/hem verwachten nadat ze het huis uit zijn? Wie ben jij als ouder als het kind steeds minder contact zoekt? Alle ideeën die je ooit had omtrent het ouderschap, grootouder zijn en redelijkheid raken volstrekt uit beeld. De rol die je had als ouder verdwijnt. Alle vooroordelen die jij en de maatschappij hebben over de relatie ouder/kind komen niet uit.

Jouw ouder-ego biedt geen enkele houvast meer. Het wordt hardhandig kapot geslagen door de houding van je kind. Je zult de demon in je zelf recht in het gezicht moeten kijken. Wie ben ik? Waar sta ik voor? Waar ontleen ik mijn kracht in dit bestaan aan? Wat geeft betekenis aan mij nu ik ouder wordt zonder die relatie met mijn kind? Het zijn wezenlijke vragen die je aan moet gaan als ouder. Je wordt gedwongen je leven zonder dat ideale kind en/of kleinkind te gaan leven? Welke leegte ontstaat daardoor? 




Ademhaling als weg naar herstel

Iedereen die in aanraking is (geweest) met een destructieve partner , zowel de partner zelf als ouders, lijdt. Bestaande inzichten over jezelf en anderen staan onder druk. Je wordt gedwongen een verhouding tot je ‘zelf’ en de destructieve partner te vinden.

Psychologisch gezien kom je vrijwel altijd in de knel. Je denken raakt verstoord en van ‘s-ochtends vroeg tot in de slaap ben je bezig met wat er allemaal met je en om je heen gebeurt.

Dat ademhaling een weg naar eigen genezing en rust kan zijn ondervind ik dagelijks door de oefeningen die ik zelf doe. Het is een weg waarin je uit je hoofd in je midden uitkomt en helder gaat zien. Bij dagelijks oefenen ontvouwt zich een nieuwe kijk op jezelf, je kind die in een destructieve relatie gevangen is en op de destructieve partner.  Het is een weg van genezing van jezelf die je weer terug plaatst op de neutrale plek tussen hemel en aarde.

Ik geef 1 op 1 geleide meditaties waarbij je liggend of zittend steeds bewuster en dieper in je lichaam leert te komen. Je onderzoekt tijdens die bijeenkomsten waar spanningen zich ophopen en leert deze steeds beter los te laten.

We hebben het hier niet over een ‘quick fix’ maar een houding waarin je bereid bent dagelijks op onderzoek uit te gaan in je eigen lichaam en stap voor stap je eigen onbegrensdheid ontdekt. 

 

 

Toeval of bewuste strategie. Begrijp de geest van de psychopaat en zie wat er op wereldschaal gebeurt.

Wat ik leerde inzien in de tijd dat ik in zeer direct contact met een psychopate stond was dat ze openlijk communiceren met je over de meest verdorven dingen die ze nastreven. Maar ze brengen het op een manier dat de omgeving het niet ziet of hoort. Ik heb zeer veel situaties meegemaakt waarvan achteraf bleek dat de psychopate het echt in praktijk bracht. Maar omdat iedereen in haar omgeving het als ’toeval zag’ en zei dat het haar altijd overkwam (hoe kan dat toch?) begreep ik dat de geest zo verwrongen is dat ze inderdaad echt in de loop van diverse gesprekken loslaten wat ze van plan zijn. En de psychopate kan alle zaken als “dat overkomt mij weer” verkopen aan haar omgeving. Het oprecht niet weten dat er psychopaten rond lopen en deze louter destructieve gedachten hebben is voor de meeste mensen vele bruggen te ver. Ik kan u verzekeren dat ze in groten getale om u heen bewegen. Er lopen er meer vrij rond dan u zelf denkt. 

Wie nu op wereldschaal kijkt ziet m.n. nu (mei 2022) iets zeer opmerkelijks gebeuren. In 2021 wordt er een simulatie uitgevoerd omtrent een apenvirus dat zich in mei 2022 (nu dus) zou openbaren en voor problemen zou zorgen.  (link)

Wie denkt dat ik spoken zie zou ik willen wijzen op een docu waarin veel toevallige zaken bij nader inzien niet zo toevallig zijn. Paul Schreyer maakte een zeer interessante docu over de virus simulatie games en biedt een veel bredere context aan. (Link) Hij nodigt ons uit kritisch te kijken naar wat we zien. 

Wie zich verdiept in de schaduwzijden van de  big pharma (luister naar een interview met Dick Bijl)  en  de huidige directeur van de WHO (link) komt in nare verhalen terecht. Bovendien raad ik u aan naar de GAVI te kijken en te constateren dat de missie van deze NGO wel heel erg past in het huidige tijdsgewricht en zij een status van onschendbaarheid in Zwitserland heeft. (link)

Ik spreek me hier uit en ben niet bang voor de reactie van mijn lezers. We zien op wereldschaal machinaties die typerend zijn voor mensen c.q. organisaties die een agenda hanteren die meer lijkt op die van een psychopaat dan van een gezond iemand. 

Marc Rutte, nog maar eens over schrijven

De minister president had een oud mobieltje. Daarop pasten maar weinig sms-jes. Dus wiste hij ze en stuurde de van belang zijnde berichtjes door voor de archieven.

Wie naïef is slikt dit verhaal. Ik neig er naar dit gedrag te plaatsen in de hoek van een sociopaat. Een totaal ongeloofwaardig verhaal verkopen onder de noemer van een oud mobieltje. Hilarisch natuurlijk. Wie minister president is weet wat de regels zijn en houdt zich daar aan.   Bovendien weten we dat hij meerdere telefoons naast elkaar gebruikt. Toevallig wordt die met de minste opslagruimte voor de sms-jes gebruikt (raar…nee dus….dat is een keuze die hij bewust maakt). 

Het is raadzaam voor eenieder die naar deze man kijkt en luistert te begrijpen dat hij consequent liegt en de leugens een steeds groteskere vorm aannemen. Dat voorspelde ik al in een eerder bericht (link). Als je geen grens stelt aan dat gedrag (en dat gebeurde rondom de affaire ‘functie elders”  niet) zal je steeds ongeloofwaardigere verhalen te horen krijgen. Bovendien weet hij in het kamerdebat de zaak te keren door de kamerleden te betichten van een valse insteek. (soit!)

Mensen zoals Rutte interesseert het geen sier dat hiermee het vertrouwen in de politiek naar een nog groter dieptepunt zakt. Hij zit er voor zichzelf. Niet voor u en mij.

Een karmische cyclus

De wereld waarin wij leven is vergankelijk. De uitspraak “pantha rhei’ van Heraclitus kan vertaald worden als ‘ ” je kunt niet twee keer in dezelfde rivier stappen” en geeft aan dat alles stroomt en voortdurend het ene in het andere overgaat.

Persoonlijk ben ik steeds meer overtuigd geraakt dat mijn huidige leven een doorgangsfase is van voorgaande ervaringen (vorige levens) naar een andere toestand.  Bovendien geloof ik er ook in dat ik in mijn huidige leven thema’s uitwerk die een sterke relatie hebben met mijn vorige manifestaties. Er loopt een rode draad door die levens heen.

Het biedt mij erg veel rust en inzichten om vanuit deze rode draad naar mijn huidige omstandigheden te kijken. Bovendien opent het een blikveld waarin de beperkte visie van huidig welbevinden niet louter een psychologisch aspect in zich bergt. Voor mij is mijn leven en dat van alles om mij heen een onderdeel van een grote reis. We zijn ten diepste spirituele wezens. Er bestaan karmische cycli in die spirituele reis die ons bij herhaling iets aanreiken om verder te groeien. 

Vanuit mijn perspectief bezien kan ik begrijpen dat mensen in een destructieve relatie belanden.  Die relatie biedt een uitgelezen kans om je eigen karmische patronen te ontrafelen.  En dan word ik mild. Ik kan begrijpen dat mensen gevangen worden in het web van een destructief persoon.

Zoek het licht in je zelf en verspreidt het

Gelijk halen bestaat niet in situaties waar het extreem narcisme of psychopathie betreft. Het kenmerk van de destructieve persoon is zijn ongrijpbaarheid. Du moment dat je denkt grip te hebben op die persoon ontglipt het je weer. Het kameleontische karakter van die persoon maakt hem/haar tot een ondoorgrondelijk iemand. Zij kunnen probleemloos van jasje wisselen als het nodig is.

Wie de destructieve persoon als een tegenstander ziet en er het gevecht mee aan gaat komt uiteindeljk bedrogen uit.  Je bent een strijd aangegaan die niet te winnen valt!

Als je de destructieve partner als het kwade ziet ligt er slechts 1 weg open waar jezelf en iedereen om je heen wat aan heeft. Koester het goede in je , ontdek het licht in je zelf en verspreidt dat waar mogelijk.  Alle energie die je niet aan die destructieve persoon besteedt maar omzet in het dieper in jezelf graven om datgene neer te zetten waarvoor jij op deze aarde rondloopt is de best bestede energie. 

Ik grijp in dit kader naar een verduidelijking van logion 34 uit het Thomas Evangelie die P. Mestdagh (link)  in zijn toelichting geeft;  “Zolang een mens geen kennis heeft van zijn ware zelf, zolang hij gescheiden blijft van het licht uit zijn innerlijke bron, verkeert hij in een duisternis, die ook armoede is. Daarom is lijden zijn dagelijkse partner.

Laat je zo min mogelijk afleiden door de destructieve persoon. Werk iedere dag vol goede moed en discipline aan je eigen ont-wikkeling. Koester jouw verbond met je ziel en laat het goede uit je stromen.

Veel mensen vragen mij naar een stappenplan of een methodiek om zich staande te houden als ze (in)direct in contact staan met een destructieve persoon. Als je open staat voor het Thomas evangelie waar ik zojuist de link van doorgaf kun je iedere dag twee leerstellingen met toelichting lezen. Dat is voedsel voor de Geest en laat je zien dat je alleen een uitweg vindt als je vanuit je diepste zelf gaat leven. 


Zie op (inter)nationale schaal wat er werkelijk gebeurt

Alle mensen die (in)direct in contact zijn (geweest) met een psychopaat hebben tot in de diepste vezels van hun wezen gevoeld hoe ‘duivels’ de krachten zijn die deze mensen uitoefenen. De schok voor allen die dat meemaakten is dat deze krachten daadwerkelijk destructief zijn. De psychopaat is in staat zonder gevoel te vernietigen. Naar de drijfveer achter deze krachten kunnen we slechts gissen.

Op (inter)nationale schaal zijn een hoop mensen aan te wijzen die momenteel lijken te voldoen aan de kwalificatie sociopaat c.q. psychopaat. Als wat recht is krom wordt en wat krom is recht gepraat wordt weten we dat destructieve krachten werkzaam zijn.

Als ik me beperk tot Nederland zie ik dat de toeslagen affaire niet opgelost wordt. Het is een slepend dossier geworden met krankzinnige effecten op gezinnen en kinderen die uit hun ouderlijke omgeving werden losgerukt. Als we collectief zien dat het huidige kabinet geen enkele vooruitgang lijkt te boeken moeten we niet wegkijken maar zien wat er gebeurt en benoemen wat het is. Hier wordt groot onrecht niet opgelost en het lijkt de verantwoordelijken niet te deren. Als we zien dat een steeds grotere groep mensen in de armoede verzeild raakt en we daar van weg kijken en de politiek er geen blijk van geeft dat het hen echt beroert dan moeten we benoemen wat we zien. Blijkbaar is er geen echte interesse in het oplossen van die problematiek. Als we zien dat de Groningers nog bij lange na niet gecompenseerd zijn voor een schade die evident is dan moeten we ook daar zien wat er werkelijk gebeurt. Er is niemand die de verantwoordelijkheid neemt en het probleem oplost. Als we deze week in de NRC lezen dat tijdens de corona crisis de IC capaciteit bewust niet opgeschaald is dan moeten we lezen wat er staat. De regering heeft doelbewust de meest voor de hand liggende maatregel niet genomen. Dat is krankzinnig. Op wereldschaal heeft de politiek verzuimd speculatie met voedselprijzen te voorkomen. de krachtige lobby vanuit banken is daar voor verantwoordelijk. Als we zien dat de prijzen razend snel stijgen en we weten dat op grote schaal gespeculeerd wordt (link) moeten we zien wat er gebeurt. Er wordt door politieke instituties niet ingegrepen in een pervers en destructief systeem. 

Als je de destructieve kant in de relationele sfeer hebt meegemaakt kun je  begrijpen dat dit op grote schaal ook gebeurt. En waar ik eerder sprak over het uitgebreid delen van je kennis op dit vlak herhaal ik dat hier nog een keer. We moeten ons uitspreken. We moeten aan veel mensen om ons heen duidelijk maken dat we ook op politiek niveau geconfronteerd worden met mensen die een heel andere, niet empathische houding hebben, t.o.v. het individueel lijden.


 

Destructieve (intern)nationale instituties

Naast de destructieve persoon die de  autonomie van zijn eigen partner ondergraaft en uiteindelijk volledig ontneemt zijn er ook op (inter)nationake schaal krachten werkzaam die eenieder van ons kan beroven van zijn vrijheid en eigen wil. Gaslighting ,  de methodiek waarmee een destructief persoon het wereldbeeld van zijn partner langzaamaan ombuigt naar een nieuwe realiteit speelt zich op geopolitieke schaal ook af.

Iedere uitspraak en handeling van welke invloedrijke persoon c.q. instituut dan ook die gericht is op het inperken van onze autonomie c.q. het isoleren van ons als  individu en het ombuigen van onze perceptie om ons in te passen in een centraal geleid narratief moet ons doen ontwaken.  Ons grondrecht is vrij te zijn, ons te kunnen uitspreken, niet gevangen te zijn in een voorgeschreven denkwereld en zeker ook niet om geïsoleerd te raken omdat anderen ons rechten ontzeggen.De werkelijkheid van de afgelopen jaren is dat er juist wel sprake is van een trend waarin die vanzelfsprekende rechten ontnomen worden.

Zowel het corona-narratief als de claims over een apocalyptisch klimaat dwingen ons als mens in een keurslijf. Centraal opgelegde maatregelen komen in de plaats van het mobiliseren van de collectieve kracht. Het is goed je te realiseren dat onze individuele kracht in bundeling met de mensen om ons heen verbindend en inspirerend is. Als die weg ingeslagen wordt kunnen we bergen verzetten.

Wat ik met deze korte memo wil entameren is dat je je bewust wordt van destructieve patronen om ons heen die eenieder van ons zullen raken. Waar ik tot nu toe alleen over relaties sprak moeten we dat ruimer gaan zien. Ieder mens moet zich realiseren dat de destructieve kracht van geopolitieke maatregelen ons kan beroven van onze eigen wil. En bedenk dat het gedachtengoed vanuit deze instituties opgetuigd is door individuele mensen die het blijkbaar in orde vinden dat zij bepalen wat wij als collectief gaan doen.

Ik zal meer gaan schrijven over dit onderwerp in de komende maanden.

Het hart, je geweten, is niet ‘aan’ bij de destructieve persoon.

Wie contact met zijn innerlijk hart heeft weet dat dit zuivere taal spreekt. In alle situaties weet je met een zuivere afstemming op je hart besluiten te nemen die in het belang van jou en iedereen om je heen zijn,  We spreken over het geweten van de mens c.q. de mensheid. 

Vanuit het hart leven is het egoïsme ontstijgen en leven op een wijze waarop de harmonie met alles en iedereen centraal staat. Het goede doen is wat je wil en je gaat zo zuiver mogelijk om met alles om je heen. 

De destructieve persoon kent deze innerlijke connectie niet. Jouw lijden t.g.v. hun eigen gedrag doen ze af met de opmerking dat dat jouw eigen keuze is. Als jij je slachtoffer voelt van hun handelen ben je in hun ogen gewoonweg ‘dom’. Datgene krijgen wat zij willen staat centraal en of anderen zich daardoor gedupeerd voelen raakt ze niet. Altruisme kennen ze niet. Het zijn extreem egoistische mensen. 

Wie zich slachtoffer voelt van de destructieve persoon moet zich goed realiseren dat het eigen referentiekader ingeruild moet worden met dat van de destructieve persoon. Als je iets overkomt helpt het om door de ogen van de ander te kijken en je af te vragen welk voordeel deze destructieve persoon haalt uit het manipulatieve gedrag. Hoe meer je door de bril van de destructieve persoon gaat kijken des te realistischer wordt je eigen blik. Gaandeweg begrijp je dat die bril je niet past en je er ook geen zier aan hebt je in die persoon te blijven verdiepen. 

Wie immers geen innerlijke verbinding heeft met zijn hart zal nooit het goede voorhebben met de ander ook als is het de partner of het eigen kind. 

 

Eigenwaarde

In onze samenleving wordt alles op ‘waarde geschat’. Welke uitgangspunten ‘men’ daarvoor hanteert is dubieus maar de meesten van ons hebben wel ‘een idee’ wat waardevol of waardeloos is. De maatstaf is echter zo individueel dat we nooit tot consensus komen over de werkelijke waarde van iets of iemand.

Ieder van ons is geïncarneerd in een lichaam. We komen allemaal uit het zelfde voort. Noem het de bron, noem het God, noem het wat je wilt. We keren ook allemaal weer terug naar die bron als we ons lichaam verlaten.

De misvatting die we collectief hebben opgetuigd en in stand houden is dat er waardevolle en waardeloze dingen bestaan. En niemand onttrekt zich tijdens zijn leven aan de spanning die deze oordelen oproepen. We willen allemaal gezien worden, we willen allemaal een waardevolle bijdrage leveren, we willen er allemaal ’toe doen’. En vrijwel allemaal zijn we druk bezig om tussen geboorte en overlijden iets of iemand te zijn.

Geloof niet in deze onzinnige maatstaven en meetlatten alstublieft. Ieder van ons ‘is’ en niemand is meer of minder dan de ander. We zijn met zijn allen gevangen in totale verbinding, in een web. Wat de een waardevol vindt en zich beroept op zijn waarde kan verderop in het web zijn invloed destructief zijn. En wat als waardeloos bestempeld wordt kan van onschatbare waarde zijn op andere plaatsen in het web.

Als je jezelf minderwaardig voelt of een gebrek aan eigenwaarde bespeurt raad ik je aan de waanzin van die kwalificatie te onderzoeken.  Je moet op onderzoek gaan in jezelf en ontdekken hoe het komt dat jij niet ten volle in het leven kunt staan zonder ‘waarde’ aan jezelf te hechten. Bevrijd jezelf van de collectieve waanzin, een gedachtenveld ,  waarin bijna iedereen zich laat vangen. Je bent. Dat is voldoende en alles. Je bent niet meer of minder. Dat is door mensen bedacht.

En juist op het punt van minder of meer waarde grijpt de destructieve persoon aan. Hij of zij voelt feilloos aan waar de ander zich meer of minder voelt. En met dat gegeven speelt die destructieve persoon. Uiteraard om er zijn/haar eigen voordeel mee te doen.


Durf er over te praten

Heel vaak hoor ik dat (schoon)ouders niet durven te spreken over wat er met hun kind aan de hand is. Soms is het argument dat je de vuile was niet buiten hangt, dan weer is er sprake van schaamte en vaak ook van een terughoudendheid om een ferm oordeel te vellen over de destructieve persoon.

Mijn uitnodiging aan allen die te maken hebben met destructieve relaties is om er over te spreken. Tijdens mijn lezingen hoorde ik zo vaak dat de buitenwereld er niets van begrijpt, het ontkent of met de dooddoener komt  dat er in iedere relatie wel ‘iets is’. Houd vol, durf er over te spreken en help zo het bewustzijn over destructieve personen te vergroten.

We mogen niet zwijgen over gedrag dat zo ernstig afwijkt van de norm. We mogen niet accepteren dat zoveel kinderen, partners en mensen op de werkvloer gemanipuleerd worden. 


Intuïtie versus ratio. Een essentieel aspect dat onderzocht moet worden.

Ik realiseerde me n.a.v. een recent gesprek dat ik iets wil delen over de rol van de ratio en intuïtie . Iedereen die zich slachtoffer voelt van de destructieve persoon zal met dit dilemma geconfronteerd worden.

Heel vaak hoor ik dat het slachtoffer zelf , de ouders of schoonouders of andere zeer direct betrokkenen in een spagaat belanden. Ze ‘zien’ allemaal een zeer grillig patroon bij de destructieve persoon. De ene keer zijn ze poeslief en gul met  complimenten en op veel andere momenten is hun gedrag naar ‘gewone’ maatstaven onbegrijpelijk, agressief en kil.

Elk moment waarop je in contact komt met de destructieve persoon of de partner die in zijn/haar greep is wordt je verrast. Je bereid je voor op het ergste en krijgt opeens een handreiking. Je verwacht een positief bericht maar wordt voor van alles en nog wat uitgemaakt.

In vrijwel alle gesprekken die ik voer komt naar voren dat de direct betrokkenen diep van binnen voelen c.q. weten dat er iets grondig mis is. De ratio bevestigt dat veelal maar diezelfde ratio durft niet zo maar een hard oordeel over de destructieve persoon te vellen. Er lijkt sprake van een vorm van beleefdheid in diegene die niet durft te oordelen. ‘Wie ben ik om een zo vergaand oordeel te vellen over de destructieve persoon?”. ” Wie ben ik om kwaad te mogen spreken over een ander?”.

Het niet durven oordelen, een situatie waarin je feitelijk durft te benoemen dat wat je meemaakt absurd is gaat steeds meer schuren met wat je van binnen voelt. Juist dat innerlijk weten, de intuïtie, stelt jou in staat een ‘heel plaatje’ te maken. We hebben naast onze fysieke zintuigen een verbinding die verder gaat. Omdat we allemaal met elkaar verbonden zijn kunnen we juist via die verbinding van alles te weten komen over de relatie met de ander.  Een innerlijke stem kan ons vertellen wat er werkelijk aan de hand is.

Juist voor mensen die niet durven te oordelen over de ander (misschien ingegeven door onze Christelijk moraal?) zullen steeds verder in de hoek gedrukt worden. De intuïtie dringt zich op. Zij wil jou laten horen dat je een stap moet maken. Zij vraagt van jou om te durven vertrouwen op iets groters.

Hoe langer je in dit proces weigert te onderzoeken wat jouw intuïtie je al heel lang vertelt, des te sterker zal de spanning in jou worden.

Onderzoek in hoeverre jij jezelf toestaat te vertrouwen op je innerlijk weten. Durf te oordelen omdat dit oordeel niet een ‘veroordeling’ is maar het juist beoordelen van de situatie behelst. Als je jezelf toestaat tot een oordeel te komen schep je ruimte voor jezelf. Dan komt er energie vrij en realiseer je je dat door dat oordeel jouw inspanningen om de ander te veranderen of zijn/haar gedrag goed te praten zinloos zijn.