Parentificatie

Het kind dat een rol moet vervullen die niet bij zijn leeftijd past raakt beschadigd. Dat is helaas vaak het geval in gezinnen waarin narcisme of psychopathie een rol speelt. De ouder , die zelf grenzeloos is, confronteert het kind met aspecten waar ze mentaal en emotioneel nog niet rijp voor zijn. Dat betekent dat er geen interne verwerking van de indrukken plaats kan vinden (het kan geen plaats gegeven worden) en zo een oncontroleerbare impact gaat krijgen op de ontwikkeling van de persoonlijkheid.

Het is relatief onschuldig als het kind te veel taken in huis krijgt. Het schoonmaken, koken, boodschappen doen en dingen regelen die de ouder simpelweg verplicht bij het kind neerlegt is nog te behappen. Maar als het kind gedwongen wordt zelfstandig op te treden in situaties waarin de steun van een ouder echt nodig is komt er een veel te zware last op de schouders van het kind te liggen. Als pappa of mamma geen oog heeft voor die onzekerheden , en dat is helaas vaak het geval, moet het kind op een zijn eigen kompas varen. En de kans op foute inschattingen verhoogt de kans op afbreuk. Het zelfvertrouwen van het kind vermindert. Niet zelden wordt het kind deelgenoot gemaakt van de emotionele en relationele problemen van de ouder. Welk kind zit daar op te wachten ? Je hebt in je jeugd heel wat voor jezelf uit te zoeken en zit niet te wachten op de ballast van je ouders. Je begrijpt vaak niet wat je ouders zeggen, je kunt je ouders geen oplossing bieden , maar je loopt wel rond met gevoelens en emoties die je geen plek kunt geven. Je voelt je zelfs verantwoordelijk voor het welzijn van je ouders en zo ontstaat een rolverwisseling. Het kind gaat zich inzetten voor de ouder in plaats van dat de ouder de verzorger van het kind wordt.

De ouder, die volledig in zijn/haar eigen universum leeft, heeft geen oog voor het kind. Er is geen sprake van een inclusief leven maar van een leven waarin het kind slechts een onderdeel wordt dat zich moet voegen naar het wonderlijke gedrag van de ouder. Neem het geval van een ouder die keer op keer een andere vriend of vriendin heeft? Wat moet je daar als kind van vinden? Hoe kun je daar mee dealen? Hoe ontwikkel je zo een beeld van een gezonde stabiele relatie? Wat doet dat met je zelfbeeld als kind? Wat moet een kind denken van ouders die voortdurend in strijd zijn met elkaar en de kinderen daar getuige van laat zijn? Welke impact heeft het als een ouder geen orde en structuur aanbrengt in het leven van de kinderen? Wat doet het met je als je ouders vooral de slechte resultaten op school bespreken maar nooit zien welke goede prestaties er geleverd worden?

De impact op de kinderen is enorm. Je stopt met praten over je eigen problemen (want dat kan er niet meer bij) maar gaat continu je antenne afstemmen op je ouder. Hoe gaat met met mamma of pappa, hoe kan IK er voor zorgen dat hij /zij zich goed voelt? Als het mis gaat kan het kind zich verantwoordelijk gaan voelen voor het slechte gevoel van pappa of mamma. Die schuldgevoelens verankeren zich in het kind. Zo ontwikkel je je tot een kind dat zich aanpast en verbergt en geen verbinding heeft met zijn eigen gevoel. Die kinderen zullen helaas geen makkelijk leven krijgen. Je weet namelijk niet wie je bent, je kunt niet meer bij je authentieke gevoelens, je durft je niet te weer te stellen in conflicten maar past je aan. Je zult waarschijnlijk langere tijd een patroon hanteren waarin je nog steeds pappie of mammie tevreden wilt stellen.

Bedenk dat een kind afhankelijk is en daarom loyaal blijft aan zijn ouders, ook als dat ten koste van zichzelf gaat. Een alternatief bestaat er namelijk niet.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *