Projectie en spiegeling

We leven allemaal onze eigen waarheid. We zien daardoor onze eigen werkelijkheid. En die eigen werkelijkheid spiegelen en projecteren we wat af. Ik weet nog dat ik iemand lange tijd niet meer gezien had en me bij de hernieuwde ontmoeting iets opviel. Zij spiegelde mijn houdingen en zelfs een deel van mijn woordgebruik. Dat was volgens haar allemaal te danken aan de NLP cursus die ze gevolgd had en haar geleerd had dat spiegeling handig was.

We vinden het blijkbaar fijn als anderen ons laten zien wat we willen zien, en daar bovenop zijn we dan ook nog in staat in de ander te zien wat er totaal niet is door onze projecties op die ander los te laten. Het is dan ook geen verrassing dat communicatie moeilijk tot onmogelijk is, als we deze mechanismen niet doorzien in onszelf en de ander.

Vooral dat projecteren nekt mensen die een relatie met een psychopaat aan gaan. Ze willen het goede zien in de ander en negeren daardoor signalen. We maken die ander mooier omdat onze eigen werkelijkheid ons vertelt dat die ander niet slecht kan zijn. Het is zoiets als het commentaar van een moeder die me vertelde over de vreselijke ouders op de vrije school. ” Begrijp je dat nou?” , zei ze. En ik begreep dat. De ouders op de vrije school zijn een doorsnee van onze samenleving, niet beter, slechter of minder dan wie dan ook. Dat was voor haar een onverwacht antwoord. Maar ze erkende wel dat haar gekleurde beeld haar misleid had. Het is zoiets als naar de kerk gaan en denken dat daar allemaal geweldige mensen zitten. Maar ook daar zit een dwarsdoorsnede van onze samenleving. Niet beter, niet slechter of minder dus.

Als je uiteindelijk je psychopathische vriendin ontmaskerd hebt ga je zien hoe je eigen projecties je misleid hebben. Een goede maar harde leerschool dus zo’n relatie.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *