De onmachtsrelatie van het slachtoffer met de maatschappij

Het is ongelooflijk schrijnend als slachtoffer van een narcistische/psychopathische relatie te moeten ervaren dat de ex-partner op alle fronten van je leven in staat is een mistgordijn op te trekken. Ten onrechte kiezen mensen in allerlei sectoren (hulpverleners, school, artsen, advocaten) de kant van de handige ex. 

Hun manipulatie is zo geraffineerd en feitelijk daardoor extra gewelddadig dat ze het slachtoffer van de relatie tot dader weten te maken. De enorme dreun die al is uitgedeeld tijdens de relatie zelf eindigt daarmee in een ware knock-out door alle mensen om de narcist/psychopaat heen die zich laten bedotten.

Het woord knock-out is doelbewust gebruikt hier. Je integriteit als slachtoffer wordt volledig aangetast door de scepsis en leugens van de hulpverleners om je heen. Ik hoor geregeld van advocaten die geen idee hebben met welk type mens ze te maken hebben en zelfs begrip ontwikkelen voor de dader (narcist/psychopaat). De advocaat van het slachtoffer heeft vaak ook geen idee dat de communicatie met de narcist moeizaam is en soms op eieren lopen is. Ik herinner me een interview met hoogleraar Jan Derksen dat je soms de narcist/psychopaat gewoon gelijk moet geven (sorry zeggen…) maar overigens moet je blijven sturen op het feedback geven op het gedrag van de narcist. En zoals ik leerde van anderen is het woordje ” maar” taboe in een gesprek/onderhandeling met de narcist omdat daar kritiek in verpakt zit die te direct en bedreigend kan binnenkomen.





Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *